Weer of geen weer.

Ik blijf me ergeren aan de vrt-koffiedikkijkers, ook gekend als weerman en –vrouw. Er zijn er twee, netjes verdeeld in M/V. Veel verschil maakt het niet uit. Ze lullen allebei als tweedehandse autoverkopers oeverloos uit hun nek en gebruiken een zelf uitgevonden bloemrijk taaltje waar we niet veel mee opschieten.
Ja, met de natte vinger kan ik ook voorspellen welk weer we binnen de vierentwintig uren kunnen verwachten. Even naar boven kijken lost al heel wat vragen op. De waarzeggers verschuilen zich achter hun computers om hun vergissingen te dekken. Hoewel de tarotlezers van het beeldscherm zo fair zijn de schuld niet aan hun computers te geven. Ze geven gewoon geen excuus. Als hun voorspelling niet uitkomt, doen ze alsof hun neus bloedt en gaan over naar de dagagenda. Nu ja, het zijn dan ook geen echte wetenschappers. Meteorologen met zelfrespect treden niet op tv op.
Die het wel doen, zijn tv-clowns. Hun circusact is met een stalen gezicht leugens, onwaarheden en halve waarheden te verkondigen, vergezeld van onbegrijpelijke weerkaarten, statistieken en computeranimaties. Na een paar minuten zijn we genoeg murw geslagen om niet in te zien dat hun overtuigingstechnieken armzalig en onhandig zijn. Ach, ze weten het zelf niet zo goed, moet je eigenlijk denken als ze eindelijk van het scherm verdwijnen voor andere reclameboodschappen.
Dat taaltje waarover ik sprak ergert me wellicht nog meer dan hun foute voorspellingen. Soms lijkt het alsof ze een kleuterklas toespreken. Het zijn dan ook van nature pedante mensen, die alles over het weer weten en ons dat nodig moeten verkondigen. Ze praten als literaire dilettanten, niet als objectieve waarnemers. Je kunt het weer van de dag in een halve minuut samenvatten, maar dat is niet voldoende voor de tv-hansworsten. Ze moeten alles minstens drie keer herhalen, telkens met andere voorbeelden, alsof ze zichzelf moeten overtuigen dat ze weten waarover ze praten.
Weer is geen showprogramma, beste weerprofeten. Als jullie niets zinnigs te vertellen hebben, doe het dan niet. Projecteer een net kaartje (je kunt er prima vinden op het internet) dat in een oogopslag toont hoe het zit met de temperatuur, de regenval en de zonneschijn. Daar hebben we genoeg aan. We hoeven geen weerkundige uitleg die eerder bestemd is voor testpiloten en trans-Atlantische zeilwedstrijden. Als we weten dat we een paraplu moeten meenemen, zijn we al content.
Weer of geen weer, morgen zijn we d’r weer. Met weer meer geleuter.

Geef je mening op het forum van de Hartenvreter.

moederliefde.

Gisteren zag ik een reportage over zieke kinderen die met thuishulp worden opgevangen, terwijl de moeder blijft doorwerken.

“Mijn werk is te belangrijk om zelf voor mijn kinderen te zorgen.”

Dat zei de moeder natuurlijk niet rechtaan, maar we konden dat tussen de lijnen verstaan. Mijn baas is belangrijker dan mijn gezin. Dat was voorheen het monopolie van de werkende man. Nu is ook dat monopolie doorboord. Ook de carrière van de vrouw gaat voor haar gezin.

Zieke kinderen voelen zich even ellendig als volwassene zieken en willen dus ook, naast de medische verzorging, gekoesterd worden. Troostende moederwoorden in plaats van een betaalde troostmoeder. Kinderen die hun moeder ontberen wanneer ze nodig is, vergeten dat niet. Ze groeien op met een andere mentaliteit als de kinderen die wel door hun moeder getroost zijn.  Hun conceptie van liefde is anders. Troost staat niet in hun woordenschat, en dus ook niet begrippen als zelfverloochening, opoffering, onbaatzuchtigheid. Ze groeien op als zelfgecentreerde, materieel verwende volwassenen.

Deze situatie is niet nieuw. In de  negentiende eeuw was die bij de begoede middenklasse (de bourgeois zoals die toen gekend was) schering en inslag. Kinderen werden onmiddellijk na de geboorte opgevangen door zoogmoeders en gouvernantes en zagen hun moeder maar sporadisch, als die er zin in had. Deze generaties kenden het begrip liefde niet. Dit verklaart waarom de eerste wereldoorlog zo gemakkelijk uitbrak. De generatie zonder moederliefde bood zich vrijwillig aan om te vechten, om te moorden, te verkrachten, te plunderen. Ze bekommerde zich niet om de vanzelfsprekende ellende die daarmee gepaard ging, ze vonden oorlogvoeren iets heel spannend. Niet alleen de mannen, ook hun moeders, vriendinnen, verloofden en echtgenoten stonden ze toe te juichen en wie uit principe niet wilde gaan vechten, werd in het openbaar door de meisjes vernederd.

Na de oorlog veranderde de mentaliteit. Moederliefde kwam terug in zwang bij de middenklasse, het militarisme werd aan banden gelegd en er werden dure eden gezworen dat er nooit meer oorlog zou komen. Behalve in Duitsland.

Dit land ondervond de nasleep van de oorlog op een rampzalige wijze. De Duitse moeders moesten werken om het verlies aan mannen (10 miljoen doden, verminkten, vermisten) op te vangen en de hollende inflatie, veroorzaakt door de economische blokkades van de overwinnaars, het hoofd te kunnen bieden. Ze dienden hun ziel te verkopen om te overleven. Dit had zijn weerslag op hun kinderen. Er was geen tijd voor liefde. Daarom kon die naoorlogse generatie gemakkelijker het kwaad omhelzen, omdat ze geen liefde hadden gekend en het nieuwe regime haat propagandeerde.

Onze generatie kinderen die na het millennium geboren zijn, zitten in hetzelfde schuitje. Hun werkende moeders hebben geen tijd meer voor ze. Over twintig jaar mogen we verwachten dat ze zonder veel morele problemen oorlog zullen voeren. De politici vinden toch altijd wel een tegenstander die genoeg haatgevoelens oproept.

De Belgische ouders brengen amper een uur per dag door met hun kinderen. Daardoor scoort België slechter dan het wereldwijd gemiddelde van een uur en twintig minuten. Dat blijkt uit een OESO-studie.

Geef je mening op het forum van de Hartenvreter

Het Vlaamse parlement

Dit land (België) zal kennelijk binnenkort een jaar lang zonder regering zitten. Wat leren we hieruit?

a)      we hebben geen parlement nodig; de lopende zaken kunnen door de ministerraad worden afgehandeld;

b)      de helft van die parlementairen zijn nietsnutten en parasieten, en de rest nepotismeproducten;

c)      voor de parasieten maakt het niets uit; ze blijven hun vette portefeuilles spekken

Wat is onze conclusie?

a)      schaf het parlement af, onze vertegenwoordigers komen toch maar opdagen als ze niets nuttigers te doen hebben of over hun nakende loonopslag moeten stemmen.

b)      schaf de partijen af, want ze leveren alleen maar stemtrekkers en zakkenvullers;

c)      vervang die zakkenvullers door professionele en bekwame personen die de eerste tien artikelen van de grondwet kunnen opzeggen, een ministerraad bijgestaan door topambtenaren.

We hadden een gesprekje met Jan Peumans, voorzitter van het Vlaamse parlement en NV-A'er.

“Goedemorgen, meneer Peumans.”

“Euh, goedemorgen. Wie bent u?”

“Wij zijn X van De Hartevreter.”

“Ik heb de rekening gisteren betaald.”

“Nee, ik bedoel het restaurant niet. Wij zijn een satirische website.”

“Wat is dat?”

“Een sociaalkritisch magazine op het internet.”

“Ik trek me niets aan van het internet. Dat staat boordevol leugens.”

“U bent niet geïnteresseerd in de nieuwe media?”

“Die zijn onnodig. Het parlement weet wat het doet.”

“Maar u staat wel toe dat onze weledele volksvertegenwoordigers zitten te e-mailen, facebooken, twitteren, chatten, terwijl hun geachte confraters hun besoignes en die van hun kiezers verkondigen.”

“Dat is mijn zaak niet. Ik ben daar niet in bevoegd.”

“U roept ook de minister-president niet terug als zijn tussenkomst dringend gewenst is.”

“Ik ben daar niet in bevoegd.”
"U treedt ook niet op tegen het absenteisme in het parlement."
"Ik ben daar niet in bevoegd."
"Vindt u niet dat parlementairen nogal veel verdienen om ja of nee te stemmen?"
"Het parlement heeft daarover gestemd."
"Wist u dat de riolen onder de Wetstraat een hoog cocainegehalte hebben?"
"Dat zijn mijn zaken niet."

“Wat doet u daar eigenlijk dan?”

“Ik moet dringend vertrekken. Dank u voor het gesprek.”

Dit is een gefungeerd gesprek, of wat dacht u. Maar zo is ongeveer de communicatie tussen het volk en de vertegenwoordigers van het volk, of beter gezegd, de partijen.

Een parlementslid krijgt de bruto-aanvangswedde van een staatsraad (een rechter bij de Raad van State). Dat is 5.122 € bruto per maand, maar dat bedrag valt sinds 1997 onder hetzelfde belastingregime als dat van andere beoefenaars van een vrij beroep. Netto blijft er per maand een goede 2.500 € over.
Daarnaast krijgen de parlementsleden van hun assemblee een vergoeding voor gedane kosten die forfaitair 28 procent van de brutowedde bedraagt. Dat is zowat 16.900 € per jaar of 1.400 € per maand (belastingvrij).
Bovendien ontvangen ze, hoewel ze grondwettelijk recht hebben op gratis openbaar vervoer, een vergoeding voor hun autokosten van en naar het parlement van 0,15 € per kilometer.
We kunnen dus schatten dat een parlementslid bruto 3.800 € netto per maand verdient.
Vanaf 31/1/2001 mogen parlementsleden nog steeds burgemeester of schepen zijn, maar ze mogen niet meer verdienen dan anderhalve parlementaire wedde.
Kamerleden met functies in de kamer krijgen een supplementair bedrag, een wagen met chauffeur, 1.748 euros maandelijkse onkosten vergoeding...Ze zijn pensioengerechtigd vanaf hun 52e jaar , met 75 % van hun laatste parlementaire wedde, op voorwaarde 20 jaar anciëniteit te hebben. 
De kamervoorzitter verdient ongeveer 11.150 € bruto per maand.

Een minister verdient 8.480 € bruto per maand, de premier en de vice-premiers 8.675 € bruto. Ze mogen hun functies cumuleren met hun parlementszetel.


Geef je mening op het forum van de Hartevreter. 

De Vlaamse kwelers.

 De Vlaamse kwelers vieren hoogtij, met de knapen Koen Wauters en Bart Peeters als boegbeelden. Hoe oud zijn die ex-misdienaars eigenlijk? Waarom klinkt hun stem als die van een misbruikte zeventienjarige? Het is mij een raadsel waarom die populair blijven. Ze kunnen niet zingen; ze blijven hun puberale verzinsels op de Vlaamse radio verkondigen, alsof ze het monopolie hebben op vijftigplussers met veertig jaar geestelijke achterstand. Koen Wouters heeft verkondigd dat hij een paar jaar uit de circulatie gaat. Ik weet waarom. Hij gaat namelijk ruien. Zijn stem gaat overslaan naar een mannelijk geluid. Hij vreest dat hij dan als B. Peeters gaat klinken. Wij delen zijn vrees. Eén bipolaire Peeters is meer dan genoeg, eigenlijk is dat al teveel. 
Wij vroegen Helmut Lotti wanneer hij gaat ruien. Hij vertelde ons op een triomfantelijke toon dat het bij hem niet lukt. Net als een vrouw die geen anorexia nodig heeft. Wauters en Peeters zijn afgunstig op hem. Ze kunnen altijd een stembandoperatie overwegen, of een hormonale behandeling als het zover komt. Maar wij vrezen dat het niet zover zal komen. Wij vrezen dat wij nog jaaaaarenlang hun gekweel zullen moeten verbijten. 

Geef je mening op het forum van de Hartenvreter.

De geboorte van de blog.

Wie iets op zijn lever heeft, kan hier terecht om het eruit te spuien.
Een luchtige kijk op de samenleving en het leven in het algemeen.
Bestemd voor het lament van het Nederlandse taalgebied, want Nederlanders en Vlamingen zijn erom bekend. De Walen ook, maar die spreken een andere taal.